Archief voor de maand september, 2008

700 miljard

Femke Halsema - 29 september 2008, 10:20

 

“It’s extraordinary to me that the United States can find $700 billion to save Wall Street and the entire G8 can’t find $25 billion dollars to save 25,000 children who die every day from preventable diseases and hunger.”

Bono

[Gepost in Van Femkes weblog] [Permalink]

Herdenking van de ‘Saffraan Revolutie’

Isabelle Diks - 26 september 2008, 12:52

Precies een jaar geleden werd de opstand van Burmese monniken tegen het regime en de gestegen voedsel- en benzineprijzen met bruut geweld de kop ingedrukt. De beelden van monniken met hun saffraankleurige pijen in de straten van Mandalay staan nog steeds helder op mijn netvlies. De monniken kwamen op voor de Burmese bevolking en werden door de junta op beestachtige wijze aangepakt, opgejaagd en opgesloten.

Afgelopen week, vlak voor de start van de algemene ledenvergadering van de Verenigde Naties, heeft de junta opeens 9.000 gevangenen vrijgelaten, waaronder een paar politieke gevangenen. Een strategische zet in de hoop door westerse landen als de VS, die dreigen met heftigere maatregelen, met rust gelaten te worden. Maar nog steeds zitten er naar schatting 2.000 politieke gevangenen onder erbarmelijke omstandigheden achter tralies. Ze worden ingezet als onderpand: wanneer de junta binnen- of buitenlandse kritieken wil sussen, worden er weer een paar vrijgelaten.

Vandaag wil ik samen met anderen stilstaan bij de intenties en idealen van de demonstranten van de saffraan revolutie. Bij de monniken die durfden op te staan, ondanks het grote risico dat ze wisten te gaan lopen. De Burmese bevolking is zo lief, religieus (boeddhistisch) en vredig en moet leven onder de brute dictatuur van de junta. Een grotere tegenstelling tussen het volk en haar leiders is bijna niet te verzinnen.

Binnenkort zal secretaris generaal van de VN, Ban Ki-Moon, Burma gaan bezoeken. Een nieuwe, maar kleine, kans op een doorbraak. Ik hoop dat hij en wij, westerse landen en buurlanden van Burma, deze kans benutten om druk uit te oefenen op het Burmese regime en zo de zware last van de bevolking enigszins proberen te verlichten.

[Gepost in Uit de Tweede Kamer] [Permalink]

JAMES BOND in de 2e KAMER

Tofik Dibi - 18 september 2008, 19:32

Gisteren vonden de Algemene Politieke Beschouwingen plaats. Die vinden aan het begin van elk politiek jaar plaats en dan gaan de fractievoorzitters van alle politieke partijen met elkaar en met het kabinet in debat over de plannen voor het komende jaar. Het was een lange en ietwat saaie zit gisteren en in combinatie met de Ramadan zorgde dat ervoor dat ik vroeg ging slapen.

Zo vroeg dat ik Pauw en Witteman en in het bijzonder hun gast PvdA-raadslid Fouad el Haji heb gemist. En dat zou ik weten ook, want ik had het slaap nog niet uit mijn ogen gewreven of ik kreeg al sms’jes en telefoontjes met consequent een andere versie van de volgende vraag:

‘Bent u ook weleens geronseld door de Marokkaanse overheid?’

Wat bleek. Het tot dan toe onbekende raadslid uit Rotterdam had signalen ontvangen dat Marokko bezig was met ronselpraktijken in Nederland. Om invloedrijke Marokkaanse Nederlanders, waaronder Tweede Kamerleden, voor de Marokkaanse zaak warm te maken zou de Marokkaanse overheid ze op allerlei mogelijke manieren (snoepreisjes, galadiners etc.) verleiden. In een bijzin noemde hij de SP en GroenLinks zonder daarbij man en paard te noemen.

Zo kan het gebeuren dat je van de één op de andere dag verdacht bent. Ja, want het CDA belde en wees me erop dat zij een debat zouden aanvragen over de ronselpraktijken van Marokko in Nederland. Prima, zei ik. Mijn steun hebben jullie, want GroenLinks verzet zich al sinds Mohammed Rabbae (die in 1993 een boek schreef over vereniging Amicales als lange arm van de Marokkaanse overheid) tegen de bemoeienis vanuit Marokko. Maar de volgende vraag was:

‘Ben jij benaderd door de Marokkaanse overheid?’

NOVA, Trouw, de Telegraaf, de Volkskrant en Pauw en Witteman wilden allemaal antwoord op dezelfde vraag. Geert Wilders doet er nog een schepje bovenop. Hij wil dat het kabinet de Marokkaans Nederlandse Kamerleden nog even doorlicht voordat het debat volgende week plaatsvindt.

Bizar toch? Dat elke malloot bij een serieus programma iets kan roepen en je de volgende dag door iedereen wordt bevraagd en aangekeken alsof je een wolf in schaapskleren bent. Ik heb er een hele bittere nasmaak van in mijn mond.

Desalniettemin is er nog een punt. Een groot deel van de inkomsten van Marokko zit in de portemonnaie van Marokkanen in de rest van de wereld. Om haar economische stabiliteit te garanderen is Marokko dus afhankelijk van investeringen en toerisme van Marokkanen in het buitenland. Mijn gezond verstand zegt mij dat Marokko dan alles op alles moet zetten om de banden zo nauw mogelijk te laten zijn. Hier moet kritisch naar gekeken worden.

Niemand zal mij ooit uit Marokko weg kunnen houden. Mijn oma woont daar, mijn familie en vrienden wonen daar. Maar niemand, zeker geen vreemde staat, moet mij komen vertellen waar en hoe ik mijn centjes moet uitgeven.

P.S. Inmiddels is al bekend geworden dat het ging om ex-SP'er Ali Lazrak die benaderd is door de Marokkaanse overheid, maar heeft geweigerd mee te werken.

P.S.S. Kan iemand de banden van Geert Wilders met Israel ook ff onderzoeken?

[Gepost in Uit de Tweede Kamer] [Permalink]

Vrouwen voor vrouwen?

Femke Halsema - 15 september 2008, 17:44

 Bij Toxic Sarah verlang ik gewoon naar een man (en ja, dit is seksistisch!)

Click here to view the embedded video.

[Gepost in Van Femkes weblog] [Permalink]

Nog een week …!

Femke Halsema - 11 september 2008, 10:17

Onze handtekenactie ‘Handen af van de kinderopvang’ gaat de laatste week in. Volgende week krijgt de premier de 80.000 hantekeningen die we al hebben. Maar help mij om de 100.000 te halen en teken hierrrr!

Dinsdag was er een demonstratie voor de Tweede Kamer en daar sprak ik:

[Gepost in Van Femkes weblog] [Permalink]

Afscheid van de Kamer

Wijnand Duyvendak - 3 september 2008, 16:37

Gisteren heb ik officieel afscheid genomen van de Tweede Kamer.  Hieronder vind je mijn afscheidsbrief aan de Kamervoorzitter en de speech die zij gisteren bij mijn afscheid hield.

 

Amsterdam 28 augustus 2008

 

Beste voorzitter, beste Gerdi,

 

De eerste helft van 2008 schreef ik tussen het kamerwerk door het boek “Klimaatactivist in de politiek”. Het boek is een pleidooi om snel tot een effectieve aanpak van de klimaatcrisis te komen. Daarvoor zijn, zo analyseer ik, ingrijpende politieke maatregelen nodig. Evenzeer vraagt de klimaatcrisis om een brede, open, in de maatschappij gewortelde klimaatbeweging.

Ik beschrijf in het boek hoe deze klimaatbeweging vorm zou moeten krijgen  Ik doe dat mede aan de hand van mijn eigen politieke biografie: van actievoerder tot overtuigd parlementariër.

 

Naar mijn vaste overtuiging heeft een politicus de plicht zich te verantwoorden over zijn oude én zijn nieuwe inzichten – over de ontwikkeling in zijn denken. En niet na zijn pensioen, maar permanent.

 

De maatschappelijke tegenstellingen in de jaren tachtig waren scherp. Het engagement was groot. Er was bij velen een besef dat het mogelijk was samen de maatschappij te veranderen. Dat was positief en het is een gevoel dat we nu weer dringend nodig hebben, willen we de klimaatverandering kunnen stoppen. Maar ik wilde in het boek ook de negatieve ervaringen uit de jaren tachtig beschrijven. Om duidelijk te maken waarom ik er steeds meer voor koos binnen de kaders van de rechtstaat actie te voeren, en waarom ik mij meer en meer op beïnvloeding van het parlement ging richten.

 

De aankondiging van mijn boek ontketende direct een enorme maatschappelijke discussie over de jaren tachtig. Het debat werd scherp gevoerd. Ik moest me iedere dag weer over nog meer acties in de jaren tachtig verantwoorden, ook acties waaraan ik part noch deel had gehad of waartegen ik me destijds al had gekeerd. De rust en ruimte voor een adequate verantwoording ontbrak steeds meer, iedere nuance was zoek.

De discussie over mijn rol in de jaren tachtig dreigde mijn functioneren in de Kamer te gaan overschaduwen. Een Kamerlid moet onbelast en vrij kunnen werken. Dat werd voor mij steeds lastiger. Op dat moment past  terugtreden, hoe spijtig dat ook is. Daarom biedt ik U mijn ontslag aan met ingang van 3 september 2008.

 

Er wordt wel gezegd dat voor iemand met mijn politieke biografie geen plaats kan zijn in de volksvertegenwoordiging. Ik vind dat een erg onverstandige opvatting. Ik meen nu juist dat het de kracht is van onze parlementaire democratie en onze rechtstaat is dat zij mensen nieuwe kansen biedt – integreert in plaats van uitsluit. Juist het open karakter van het Nederlandse politieke systeem heeft mij tot een vurig aanhanger ervan gemaakt.

 

Tot slot wil ik alle collega’s hartelijke danken voor de prettige samenwerking en zeg ik uit de grond van mijn hart tegen alle medewerkers van de Tweede Kamer: jullie werk is van onschatbare waarde en spreek ik mijn grote dank uit voor alle geboden ondersteuning.

 

 

Met vriendelijke groet,

 

 

Wijnand Duyvendak

 
Speech Kamervoorzitter Gerdi Verbeet bij het afscheid van Wijnand Duyvendak op dinsdag 2 september 2008

De publiciteit en commotie rond uw boek ‘Klimaatactivist in de politiek’ hebben u ertoe gebracht vroegtijdig uw Kamerlidmaatschap  neer te leggen. U bent tot de conclusie gekomen dat de verantwoording die u moet afleggen voor uw acties in de jaren tachtig niet zijn te verenigen met het Kamerlidmaatschap en dat deze verantwoording alleen kan plaatsvinden na terugtreden uit de Kamer. Op 14 augustus jl. hebt u aangekondigd de Kamer te verlaten.
Ik vind het spijtig dat u tot deze conclusie hebt moeten komen, maar ik heb respect voor uw besluit.

U hebt op de kop af 2294 dagen (vanaf 23 mei 2002, bijna zes en een half jaar) in de Kamer gezeten. Bij uw maidenspeech op 27 juni 2002 over de  milieuwethandhaving merkte Minister Pronk destijds op dat deze maidenspeech de meest constructieve was die hij ooit van een lid van GroenLinks had mogen horen.

U hebt zich in de afgelopen zes jaar met veel onderwerpen bezig gehouden: milieu- en klimaatbeleid, energiebeleid, ruimtelijke ordening, bestuurlijke vernieuwing en verkeer en waterstaat.
Op deze onderwerpen hebt u stevig oppositie gevoerd, initiatieven genomen en met passie en op basis van inhoudelijke deskundigheid en betrokkenheid gedebatteerd.

Uw scherpe toon is nooit ten koste gegaan van uw respect voor uw opponenten. U voer een eigen koers, maar was ook bereid steun bij anderen te zoeken en compromissen te sluiten.
U was zeer actief in de discussies over de ruimtelijke inrichting van Nederland in het kader van de Nota Ruimte.  Op het terrein van milieu hebt u zich beziggehouden met tal van onderwerpen. Maar het onderwerp dat u het meest aan het hart gaat is de klimaatverandering. Binnen de commissie VROM was u nauw betrokken bij het in opdracht van de Kamer tot stand gekomen onderzoek naar de klimaatverandering. In vele debatten hebt u met verve gestreden voor een ambitieuzer klimaatbeleid.

Behalve dat u goed was in het stellen van kritische vragen kwam u ook met een aantal initiatiefnota’s en –wetsvoorstellen. Recentelijk nog diende u een initiatiefwetsvoorstel in over het beperken van emissies van broeikasgassen door kolengestookte energiecentrales.

U hebt in 2002 voor het parlementaire werk gekozen om met vreedzame middelen in een politieke gemeenschap een doorbraak probeert te bereiken. Nu ruim zes jaar later constateer ik dat u de parlementaire instrumenten ten volle en met overgave hebt benut. Hierbij was u altijd kritisch over de positie van de Kamer versus de regering. Menig maal hebt u gevraagd waar de Kamer eigenlijk geacht werd mee in te stemmen en menigmaal hebt u gepleit voor een betere informatievoorziening.
U hebt gezegd dat u de strijd tegen de klimaatverandering zult blijven voeren en dat u van buiten de Kamer zult blijven proberen de politieke besluitvorming te beïnvloeden. Zelf zei u: “ik geef mijn zetel op, maar meer ook niet!”

Ik wens u hierbij alle succes. Wijnand, het ga je goed!

[Gepost in Uit de Tweede Kamer] [Permalink]

Groeten uit Uruzgan

Femke Halsema - 3 september 2008, 16:03

 

Gisteren kwam ik, 2 uur voor het afscheid van Wijnand als Kamerlid, teruggevlogen uit Uruzgan. Op uitnodiging van Pauw & Witteman en defensie heb ik drie dagen door het gebied gereisd en de Nederlandse troepen bezocht in Kandahar, Tarin Kowt en Deh Rawod. Het was voor mij de tweede keer, nadat ik ook vorig jaar aan het begin van het parlementaire seizoen een aantal dagen in Uruzgan was.

Zo’n bezoek is onvergetelijk indrukwekkend: de hitte, de desolaatheid van Zuid-Afghanistan, de constante dreiging van geweld maar vooral de talloze gesprekken met de - vaak heel jonge - Nederlandse militairen.

Deze keer reisde ik (o.a.) samen met de nieuwe commandant van de Nederlandse strijdkrachten, Generaal van Uhm, die in april zijn zoon Dennis verloor door een aanslag in de buurt van Kamp Holland in Tarin Kowt. Generaal van Uhm is een militair in hart en nieren die smakelijk kan vertellen over zijn vele uitzendingen en de gevaren en ontberingen die hij doorstond. Maar hij is ook een openhartige man die zijn grote verdriet niet verbergt.  Zijn verhaal, en dat van de vele militairen die collega’s hebben verloren, maken troepenbezoek hevig en emotioneel.

Voor mij, als verklaard en bekend tegenstander van de missie naar Uruzgan, is het ook een worsteling. Tegenover de mannen en vrouwen die elke dag hun leven riskeren, voelt de boodschap van ‘een verkeerde missie’ als hardvochtig. Toen het verzoek van Pauw & Witteman kwam om in Kamp Holland ten overstaan van de militairen met de minister van defensie, Eimert van Middelkoop, in debat te gaan, heb ik daar dan ook goed over moeten nadenken. Uiteindelijk gaf de doorslag dat je als parlementariër je ook - en juist - tegenover de meest betrokkenen hebt te rechtvaardigen voor je politieke keuzes. Ik vind het ook belangrijk om de militairen duidelijk te maken dat ‘tegen de missie zijn’ iets heel anders is dan ‘tegen militairen zijn’. Na twee bezoeken ben ik ervan overuigd dat de Nederlandse militairen trouw, zorgvuldig en met zo min mogelijk geweld uitvoering geven aan hun opdracht. Het probleem is dat zij van de Nederlandse regering de verkeerde opdracht hebben gekregen.

Dit tweede bezoek heeft mij namelijk niet optimistischer gestemd. Onmiskenbaar is de situatie in Uruzgan zelf iets beter geworden. In het gebied rondom Tarin Kowt (waar ook Chora en Deh Rawod bij horen) wordt de laatste maanden minder gevochten en lijken er een paar ontwikkelingsprojecten op gang te komen. Anders dan vorig jaar mocht ik deze keer dan ook van Kamp Holland af om Gouverneur Hamdam van Uruzgan bezoeken. Zo’n tochtje van een paar kilometer drukt je echter hardhandig met je neus op de feiten. Verstopt in een Bushmaster, omringd door tot op de tanden gewapende militairen en gekleed in schervenvest en met helm, word je van de ene plek naar de andere geloodst. Uitstappen in de omheinde tuin van de gouverneur kan pas nadat de militairen op de omliggende daken strategische plekken hebben ingenomen. Nu zal de komst van een kamerlid (en vooral van de minister met wie ik meereisde) tot extra veiligheidsmaatregelen leiden, maar dan nog is niet vol te houden dat het gebied ‘veilig’ is.

Bovendien wordt het beeld veel dramatischer als je de situatie in heel Zuid-Afghanistan in ogenschouw neemt (waar Uruzgan deel van uit maakt). Dit jaar zijn de gewelddadige incidenten met 50% toegenomen ten opzichte van vorig jaar. De bombardementen door internationale troepen zijn in dezelfde periode met 40% gestegen (waarvan 90% wordt uitgevoerd door de Amerikanen). Door al het geweld in het gebied gaan scholen dicht, verdwijnen gezondheidsposten en durven vrouwen nauwelijks nog over straat, zoals 100 hulporganisaties op 1 augustus in een brandbrief lieten weten. In het legerhospitaal in Kandahar vertelden de Nederlandse arts en verplegers dan ook dat de aantallen slachtoffers van bermbommen, zelfmoordacties en luchtaanvallen tot ongekende hoogte stijgen. De Taliban (en milities en krijgsheren) opereren telkens harder en psychologisch venijniger en in reactie vallen er ook meer onschuldige slachtoffers. Op 22 augustus werden bij een luchtaanval van de Amerikanen in de provincie Herat bijvoorbeeld 90 burgers, onder wie 60 kinderen, gedood. Door de escalatie van geweld neemt de steun bij de Afghanen voor de ISAF-missie af en neemt de ontvankelijkheid voor de Taliban toe. 

In het debat dat ik afgelopen maandag om half 7 ’s ochtends (!) uiteindelijk had met Eimert van Middelkoop in Kamp Holland, blijft hij volhouden dat de internationale troepenmacht in Zuid-Afghanistan deel van de oplossing is en niet van het probleem. Dat onze militairen dag in dag uit hun stinkende best doen om de Afghanen te beschermen tegen geweld, kan echter niet verhullen dat de internationale troepenmacht (ISAF en OEF) in het zuiden langzaam maar zeker wegzakt in een moeras van oorlog en geweld. Hij miskent ook dat er wel degelijk een alternatief is. 

Volgende week zenden Pauw & Witteman het Afghaanse tweeluik uit: maandag 8 september een ontroerend interview met generaal van Uhm, dinsdag het debat tussen de minister en mij.

[Gepost in Van Femkes weblog] [Permalink]

 -