Auteur-archief

TBS

Naïma Azough - 11 november 2009, 19:00

Mijn klomp brak toen ik gisteren in een van de landelijke avondbladen las dat voetballers van NAC en AZ als eersten gevaccineerd zijn tegen de Mexicaanse griep. Wat voor medische ethiek volgen de artsen die deze jongens hebben ingeënt? ‘Als de wedstrijd maar door kan gaan’? De wereld van voetbal lijkt al in veel opzichten buiten de maatschappelijke orde te staan, of het nu gaat om geweld op het veld of om de enorme bedragen die er in om gaan. Misschien is het laatste ook wel de reden geweest waarom die jonge gasten ingeënt moesten worden. Als ‘bedrijfskapitaal’ moet er erg voorzichtig mee omgegaan worden. Stel je voor dat de helft van het elftal in bed ligt met koorts, daar gaan je advertentie-inkomsten als club. Dus misschien hadden die jongens helemaal geen keuze, in wel of niet inenten. En wie zegt ons dat het niet bij meer clubs is gebeurd? Ik wil niet paranoïde zijn, maar je wordt toch een beetje besmet met al die angsten die rondwaren. In ieder geval hadden die artsen wel een keuze. En maakten ze de verkeerde keuze. Heel misschien spreek ik ook wel een beetje uit eigenbelang, ik mag hopen dat als mijn dochtertje van zeven maanden aan de beurt is er nog vaccins over zijn. Nou ja, dat zijn de gedachten tussen opstaan en ’s ochtends aankomen in Den Haag.

Waar het in ieder geval niet over Mexicaanse griep ging, om maar een heel fout ezelsbruggetje te gebruiken, was het debat over TBS vandaag. Het TBS stelsel is de afgelopen drastisch herzien, op basis van de aanbevelingen van de parlementaire enquetecommissie TBS in 2006. Logisch, want dat mocht ook wel. We hobbelden indertijd van incident naar incident, TBS-ers die ontsnapten, klinieken die niet behandelden, volle wachtlijsten en zeer ernstige misdrijven die na ontsnappingen gepleegd konden worden. Kortom, dat moest beter. Na een paar jaar kunnen we concluderen dat het ook beter gaat. Er zijn veel minder ontsnappingen, de risico’s bij verloven worden nu op wetenschappelijker manier getoetst, wachtlijsten zijn geslonken en de veiligheid binnen de kliniek en in onze samenleving is er ook op vooruit gegaan.

Je zou het misschien niet zeggen gezien het imago van TBS, maar onze samenleving heeft baat bij TBS. Zo is het recidivecijfer na TBS ruim de helft lager dan dat in gewone gevangenissen. Bij TBS-ers gaat zo’n 36 procent opnieuw in de fout, absoluut nog altijd veel te hoog. Maar vergeleken met de zeventig procent veroordeelden die na een gevangenisstraf in herhaling valt is dat toch fors lager. En denk niet dat gedetineerde criminelen in gewone gevangenissen mentaal veel gezonder zijn. Ook in gewone gevangenissen lopen er helaas veel mensen rond met allerlei psychische stoornissen. Zonder behandeling. Het is dus niet voor niets dat bijna de gehele Tweede Kamer het erover eens is dat TBS noodzakelijk is, ook de law & order VVD.

Maar nu moeten we wel verder. Zorgelijk is dan ook dat de afgelopen jaren verdachten steeds vaker een psychisch onderzoek weigeren, waardoor het opleggen van TBS heel lastig wordt. Dan krijgen ze een kale straf, en hoeven ze niet na een gewone gevangenisstraf uitgezeten te hebben naar een TBS kliniek waar je vaak twee keer zo lang zit als in de gevangenis. Te veel verdachten en hun advocaten zien TBS als een gevangenisstraf voor onbepaalde tijd, soms levenslang. Dat moet veranderen, want als er elk jaar steeds minder psychisch gestoorde verdachten na hun straf naar een TBS kliniek gestuurd worden, heb je op termijn vanzelf geen TBS meer. Met alle gevolgen voor de veiligheid in Nederland.

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

Consumentenrecht

Naïma Azough - 11 november 2009, 17:23

Ik schreef gisteren al over de internetmalaise die mij thuis heeft getroffen. Wij zijn al dagen verstoken van enige internetverbinding. Op zich wel rustig, maar ook lastig als je je moet voorbereiden op debatten en je je mailbox niet in kunt. Ik wacht dan ook met smart op de beloofde redding. Maar nee hoor, elke dag is er weer een reden waarom we nog niemand aan de deur hebben gehad. Zoals veel anderen rest mij niets anders dan bellen, bellen en nog eens bellen.

Ik begrijp dan ook goed waarom consumentenprogramma’s de laatste jaren als paddestoelen uit de grond schieten. Terecht omdat programma’s als Kassa, Radar en Tros Opgelicht in zekere zin de lacune op pakken die de overheid en onze rechtstaat laat liggen. Want Nederland kent weliswaar al enkele decennia een zekere wettelijke bescherming van de consument. Maar te vaak worden klachten pas serieus genomen als er een cameraploeg langs komt. Daarvoor kun je als gedupeerde bellen wat je wilt – voor een snel oplopend bedrag, maar wordt er niet thuis gegeven. Irritant als je door een klachtenlijn á € 0,50 per minuut letterlijk aan het lijntje wordt gehouden. Dat haalt het bloed onder ieders nagels vandaan. Consumentenrecht wordt vaak over het hoofd gezien als we het over burgerrechten hebben. Maar je moet in een rechtstaat ook zeker zijn van een zorgvuldige behandeling als consument. De rekeningen krijg je immers wel thuis, maar pas als Kassa belt wordt er doorverbonden.

De vraag is dan ook of het consumentenrecht anno 2009 nog wel voldoende juridische bescherming biedt en of verbeteringen niet wenselijk zijn? Ook omdat de technologische ontwikkelingen enorm uitgebreid zijn. Zo is online winkelen niet meer weg te denken. Vorige week heb ik hier in het begrotingsdebat met de minister van Justitie met succes een punt van gemaakt. Vandaag heb ik namelijk van een Kamermeerderheid steun gekregen voor mijn plan om het kabinet het huidige consumentenrecht te laten doorlichten op juridische mazen en deze te dichten. Ook moet de minister van Justitie onderzoeken of gedupeerde consumenten collectief schadevergoeding kunnen eisen. Bij de DSB-affaire en de beruchte woekerpolissen zie je hoe belangrijk dit is. Zo zijn er bijvoorbeeld al zo’n zeven stichtingen opgericht rond de DSB-affaire. Om te voorkomen dat er een claimcultuur ontstaat waar vooral advocaten bij gebaat zijn, is het essentieel dat de consument centraal komt te staan. Nu wordt gedupeerde consumenten te vaak een rad voor de ogen gedraaid. Want veel mensen denken dat hun individuele klacht collectief wordt verzameld en dat zij daar vervolgens een collectieve schadevergoeding voor kunnen verwachten. Maar de enige juridische mogelijkheid die consumenten nu hebben is om de vraag naar aansprakelijkheid gezamenlijk voor te leggen. Vervolgens moet je toch in je eentje naar de rechter om de schade te verhalen. Terwijl je vaak vooraf moet betalen om je aan te melden. Een beetje vreemd. Je bent al een keer het slachtoffer geweest, zo wordt je nog een keer een loer gedraaid. Het is de hoogste tijd dat groepen consumenten met dezelfde klacht snel en efficiënt geholpen worden om daadwerkelijk geleden schade te verhalen.
In een wereld waar muren vallen is dit misschien niet het meest schokkende nieuws, maar voor veel burgers leidt ernstig leed tot slapeloze nachten.

Naima Azough

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

De Muur

Naïma Azough - 10 november 2009, 17:20

Na een weekend vol internetmalaise en een baby met een flinke oogontsteking, is deze maandag bijna een rustpunt. Vandaag een paar afspraken, overleggen met medewerkers en de debatten van deze week voorbereiden.

Maar vandaag is het ook 9 november. Twintig jaar geleden de dag dat de Muur viel. Ik kan mij nog als de dag van gisteren de opwinding herinneren bij het bekijken van die historische beelden. De dag dat de angst en dreiging die uitgingen van de Koude Oorlog als sneeuw voor de zon weg smolten. We hoefden niet meer te vrezen voor de Bom van Doe Maar. Maar wat mij vooral trof, en dat geldt voor velen, was de vredige wijze waarop decennia onderdrukking en rechteloosheid onderuit werden gehaald. Door gewone burgers die in lijdzaam verzet kwamen. Gebedsbijeenkomsten in de kerk, studenten die elke week bij elkaar kwamen en demonstreerden. Eerst tientallen, toen honderden, en uiteindelijk honderdduizenden mensen die het heft in eigen hand namen.

Drie jaar later kreeg ik de kans om zelf op onderzoek uit te gaan toen ik een half jaar aan de Universiteit van Leipzig, toen nog de Karl-Marx-Universität genaamd, mocht studeren. Ik weet nu hoe geschiedenis ruikt. Want dat was wat je op elke straathoek, in elk college, bij elk verjaardagsfeestje kon opsnuiven. Overal was de recente en minder recente geschiedenis het gespreksonderwerp. Hoe nu de boeken van Christa Wolf te lezen? Welke universiteitsdocenten waren fout geweest en mochten niet aanblijven? Mocht je nog wel bij het haardvuur rond oud-en-nieuw liedjes uit de Marxistischer Jugendverein zingen? Wat was überhaupt ‘fout’? Het verleden en haar spelers werd de maat genomen. De laatste jaren is er sprake van een ware Ostalgiegolf, met bijbehorende films, boeken en parafernalia. Soms amusant zoals de Spreewald Gürken, ingemaakte augurken uit het Spreewald, soms aangrijpend zoals bij de film Das Leben der Anderen. Die golf was in die eerste jaren na de Wende nog niet aangespoeld. Eerder was er sprake van existentiële verwarring: wie zijn wij nog als Oostduitsers? Geen eenvoudig te beantwoorden vraag. De vraag is dan ook wat de muren van nu voor gevolgen zullen hebben. Want die ene Berlijnse muur mag dan omver geworpen zijn. Dat geldt helaas niet voor veel andere muren. Van de relatief oude muur tussen Noord¬- en Zuid-Korea tot aan de nieuwe muur tussen Israël en de Palestijnse gebieden op de Westelijke Jordaanoever. Een meters hoge betonnen muur. Dat doet toch wel denken aan 1961.

Naima Azough

[Gepost in Uit de Tweede Kamer] [Permalink]

PVV net een salafistische moskee

Naïma Azough - 4 november 2009, 14:40

De afgelopen dagen hebben we het allemaal weer over onze Venlose vrind. Volgens een nog niet gepubliceerd rapport waarvan de conclusies allerminst vast staan zou Geert Wilders en zijn PVV het vertrouwen in de staat ondermijnen en extreem-rechts zijn. Ja duh, dacht ik bij mezelf toen ik de eerste berichten las. Zodra Wilders zijn mond opent komt er een motie van wantrouwen in verschillende bewoordingen uit gerold.

En Wilders lijkt de richting op te gaan van andere extreem-rechtse partijen in Europa met zijn steeds radicalere uitspraken. Dus misschien is hij wel extreem-rechts of rechts en extreem, zoals de Volkskrant eufemistisch schreef, te noemen?

Het voornaamste verschil tussen hem en Filip de Winter is toch vooral die coupe soleil. Zijn verweer dat hij niets tegen moslims heeft maar alleen tegen de islam is een oudbakken truc. Als je met voorstellen komt als de kopvoddentax, immigratiestop, verbod op moskee en Koran, heb je niet veel op met moslims als gelijkwaardige medeburgers.

De sleutelvraag is echter wat we ermee opschieten hem dat etiket op te plakken? Ten eerste is er de gebruikelijke reactie per sms of mail, waarbij Wilders nooit eens gewoon een beetje boos is, of het oneens is met zijn kritikasters. Nee, hij is ziedend, woedend want ‘dit is de zoveelste schandelijke en ziekelijke poging van de elite ons te demoniseren en de PVV en al onze kiezers proberen de mond te snoeren.’ Verder gaat hij er niet op in. Logisch, een inhoudelijk antwoord is natuurlijk moeilijk te geven in 140 tekens.

Daarop volgt een verder publiek debat met bizarre kwalificaties voor Van der Laan en Pechtold als politieke handlangers van Mohamed B. Toch niet echt een uitnodiging tot open debat. Als er ergens de mond gesnoerd wordt is het hier wel met dat soort beschuldigingen. En ondertussen hebben we het dagen achtereen over, jawel Wilders. Het zal hem geen windeieren leggen, vermoed ik zo.

Beter is het om hem op zijn verdediging aan te spreken, zoals Femke Halsema voorstelde bij P&W. Hoezo, ‘we zijn democraten in hart en nieren’ als je in je eentje een partij leidt, waar niemand lid van mag worden met een rijtje buitenlandse financiers waar je geen openheid over geeft. Het lijkt wel een salafistische moskee. En wat is er democratisch aan als je op een hit-and-run manier je monologen houdt en dat debat noemt. Als dat democratisch is, ben ik extreem-links.

Oh ja, in 1998 was het Wim Kok die GroenLinks in de verkiezingscampagne brandmerkte als ‘extreem-links’. We gingen van vijf naar elf kamerzetels. Het kan verkeren.

Dit blog is ook te lezen op DeJoop.

[Gepost in Uit de Tweede Kamer] [Permalink]

 -