Archief van de categorie ‘Uit de Eerste Kamer’

TBS

Naïma Azough - 11 november 2009, 19:00

Mijn klomp brak toen ik gisteren in een van de landelijke avondbladen las dat voetballers van NAC en AZ als eersten gevaccineerd zijn tegen de Mexicaanse griep. Wat voor medische ethiek volgen de artsen die deze jongens hebben ingeënt? ‘Als de wedstrijd maar door kan gaan’? De wereld van voetbal lijkt al in veel opzichten buiten de maatschappelijke orde te staan, of het nu gaat om geweld op het veld of om de enorme bedragen die er in om gaan. Misschien is het laatste ook wel de reden geweest waarom die jonge gasten ingeënt moesten worden. Als ‘bedrijfskapitaal’ moet er erg voorzichtig mee omgegaan worden. Stel je voor dat de helft van het elftal in bed ligt met koorts, daar gaan je advertentie-inkomsten als club. Dus misschien hadden die jongens helemaal geen keuze, in wel of niet inenten. En wie zegt ons dat het niet bij meer clubs is gebeurd? Ik wil niet paranoïde zijn, maar je wordt toch een beetje besmet met al die angsten die rondwaren. In ieder geval hadden die artsen wel een keuze. En maakten ze de verkeerde keuze. Heel misschien spreek ik ook wel een beetje uit eigenbelang, ik mag hopen dat als mijn dochtertje van zeven maanden aan de beurt is er nog vaccins over zijn. Nou ja, dat zijn de gedachten tussen opstaan en ’s ochtends aankomen in Den Haag.

Waar het in ieder geval niet over Mexicaanse griep ging, om maar een heel fout ezelsbruggetje te gebruiken, was het debat over TBS vandaag. Het TBS stelsel is de afgelopen drastisch herzien, op basis van de aanbevelingen van de parlementaire enquetecommissie TBS in 2006. Logisch, want dat mocht ook wel. We hobbelden indertijd van incident naar incident, TBS-ers die ontsnapten, klinieken die niet behandelden, volle wachtlijsten en zeer ernstige misdrijven die na ontsnappingen gepleegd konden worden. Kortom, dat moest beter. Na een paar jaar kunnen we concluderen dat het ook beter gaat. Er zijn veel minder ontsnappingen, de risico’s bij verloven worden nu op wetenschappelijker manier getoetst, wachtlijsten zijn geslonken en de veiligheid binnen de kliniek en in onze samenleving is er ook op vooruit gegaan.

Je zou het misschien niet zeggen gezien het imago van TBS, maar onze samenleving heeft baat bij TBS. Zo is het recidivecijfer na TBS ruim de helft lager dan dat in gewone gevangenissen. Bij TBS-ers gaat zo’n 36 procent opnieuw in de fout, absoluut nog altijd veel te hoog. Maar vergeleken met de zeventig procent veroordeelden die na een gevangenisstraf in herhaling valt is dat toch fors lager. En denk niet dat gedetineerde criminelen in gewone gevangenissen mentaal veel gezonder zijn. Ook in gewone gevangenissen lopen er helaas veel mensen rond met allerlei psychische stoornissen. Zonder behandeling. Het is dus niet voor niets dat bijna de gehele Tweede Kamer het erover eens is dat TBS noodzakelijk is, ook de law & order VVD.

Maar nu moeten we wel verder. Zorgelijk is dan ook dat de afgelopen jaren verdachten steeds vaker een psychisch onderzoek weigeren, waardoor het opleggen van TBS heel lastig wordt. Dan krijgen ze een kale straf, en hoeven ze niet na een gewone gevangenisstraf uitgezeten te hebben naar een TBS kliniek waar je vaak twee keer zo lang zit als in de gevangenis. Te veel verdachten en hun advocaten zien TBS als een gevangenisstraf voor onbepaalde tijd, soms levenslang. Dat moet veranderen, want als er elk jaar steeds minder psychisch gestoorde verdachten na hun straf naar een TBS kliniek gestuurd worden, heb je op termijn vanzelf geen TBS meer. Met alle gevolgen voor de veiligheid in Nederland.

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

Consumentenrecht

Naïma Azough - 11 november 2009, 17:23

Ik schreef gisteren al over de internetmalaise die mij thuis heeft getroffen. Wij zijn al dagen verstoken van enige internetverbinding. Op zich wel rustig, maar ook lastig als je je moet voorbereiden op debatten en je je mailbox niet in kunt. Ik wacht dan ook met smart op de beloofde redding. Maar nee hoor, elke dag is er weer een reden waarom we nog niemand aan de deur hebben gehad. Zoals veel anderen rest mij niets anders dan bellen, bellen en nog eens bellen.

Ik begrijp dan ook goed waarom consumentenprogramma’s de laatste jaren als paddestoelen uit de grond schieten. Terecht omdat programma’s als Kassa, Radar en Tros Opgelicht in zekere zin de lacune op pakken die de overheid en onze rechtstaat laat liggen. Want Nederland kent weliswaar al enkele decennia een zekere wettelijke bescherming van de consument. Maar te vaak worden klachten pas serieus genomen als er een cameraploeg langs komt. Daarvoor kun je als gedupeerde bellen wat je wilt – voor een snel oplopend bedrag, maar wordt er niet thuis gegeven. Irritant als je door een klachtenlijn á € 0,50 per minuut letterlijk aan het lijntje wordt gehouden. Dat haalt het bloed onder ieders nagels vandaan. Consumentenrecht wordt vaak over het hoofd gezien als we het over burgerrechten hebben. Maar je moet in een rechtstaat ook zeker zijn van een zorgvuldige behandeling als consument. De rekeningen krijg je immers wel thuis, maar pas als Kassa belt wordt er doorverbonden.

De vraag is dan ook of het consumentenrecht anno 2009 nog wel voldoende juridische bescherming biedt en of verbeteringen niet wenselijk zijn? Ook omdat de technologische ontwikkelingen enorm uitgebreid zijn. Zo is online winkelen niet meer weg te denken. Vorige week heb ik hier in het begrotingsdebat met de minister van Justitie met succes een punt van gemaakt. Vandaag heb ik namelijk van een Kamermeerderheid steun gekregen voor mijn plan om het kabinet het huidige consumentenrecht te laten doorlichten op juridische mazen en deze te dichten. Ook moet de minister van Justitie onderzoeken of gedupeerde consumenten collectief schadevergoeding kunnen eisen. Bij de DSB-affaire en de beruchte woekerpolissen zie je hoe belangrijk dit is. Zo zijn er bijvoorbeeld al zo’n zeven stichtingen opgericht rond de DSB-affaire. Om te voorkomen dat er een claimcultuur ontstaat waar vooral advocaten bij gebaat zijn, is het essentieel dat de consument centraal komt te staan. Nu wordt gedupeerde consumenten te vaak een rad voor de ogen gedraaid. Want veel mensen denken dat hun individuele klacht collectief wordt verzameld en dat zij daar vervolgens een collectieve schadevergoeding voor kunnen verwachten. Maar de enige juridische mogelijkheid die consumenten nu hebben is om de vraag naar aansprakelijkheid gezamenlijk voor te leggen. Vervolgens moet je toch in je eentje naar de rechter om de schade te verhalen. Terwijl je vaak vooraf moet betalen om je aan te melden. Een beetje vreemd. Je bent al een keer het slachtoffer geweest, zo wordt je nog een keer een loer gedraaid. Het is de hoogste tijd dat groepen consumenten met dezelfde klacht snel en efficiënt geholpen worden om daadwerkelijk geleden schade te verhalen.
In een wereld waar muren vallen is dit misschien niet het meest schokkende nieuws, maar voor veel burgers leidt ernstig leed tot slapeloze nachten.

Naima Azough

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

Zin in Europa!

Tineke Strik - 3 december 2008, 12:29

Beste GroenLinkser,

Met veel plezier stel ik me kandidaat als lijsttrekker van GroenLinks voor de verkiezingen voor het Europees Parlement. Graag zou ik mijn politieke ervaring en kennis willen inzetten voor mijn passie: een socialer, groener en rechtvaardiger Europa! De gedachte van de Europese Unie als vredesproject is voor mij nog altijd springlevend, en dat zou ik graag uitdragen en versterken. Europa heeft een enorme betekenis voor thema’s die voor GroenLinks juist cruciaal zijn, zoals klimaat en de mensenrechten. Ik wil graag ijveren voor effectieve maatregelen die uitstoot verminderen en hernieuwbare energie verhogen, een eerlijk internationaal beleid, biodiversiteit en biologische landbouw, sterke burgerrechten waardoor iedereen gelijke kansen heeft en een ruimhartige bescherming aan vluchtelingen. Dat doe ik het liefst in het hart van de Europese democratie.

Ook nu al is Europa voor mij dichtbij. Als senator probeer ik de parlementaire invloed op regeringsstandpunten in Brussel te vergroten. Door debatten over concrete Europese wetsvoorstellen in Nederland te voeren, kunnen mensen pas echt volgen waar Europa mee bezig is. Als Europarlementariër zou ik de Europese besluitvorming zo transparant mogelijk willen maken en zelf veel naar buiten willen treden. Ingewikkelde zaken eenvoudig maken: wat staat er op het spel, en welke keuzes zijn er? Eurosceptici een wenkend perspectief bieden: als Europarlementariër zou ik die wereldtaak graag op me nemen.

Mijn politieke ervaring als medewerker bij de Tweede Kamerfractie, wethouder in Wageningen en als lid van de Assemblee van de Raad van Europa kan ik daarbij goed gebruiken. Maar ook door mijn werk in de jeugdhulpverlening, VluchtelingenWerk en rechtbank kan ik effecten van beleid goed inschatten en weet ik wat er speelt. De Europese besluitvorming is me vertrouwd: bij het Ministerie van Justitie heb ik de onderhandelingen op het gebied van justitie en politie voorbereid, en momenteel schrijf ik aan een proefschrift over Europees asiel en migratiebeleid: hoe komt het tot stand en wat zijn de effecten in de lidstaten? Kortom, de ervaring en de kennis heb ik om het stokje van Kathalijne over te nemen. En de zin is er in overvloed: surf naar www.zinineuropa.nl

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

Gelijke behandeling is uit

Tineke Strik - 1 oktober 2008, 22:04

De christelijke en anti-Europese fracties in de Tweede Kamer hebben elkaar gevonden in een merkwaardige gelegenheidscoalitie: verzet tegen gelijke behandelingswetgeving uit Brussel.  Dat heeft geleid tot een negatieve waardering van een Europees voorstel om alle burgers van de Unie te beschermen tegen discriminatie op grond van godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid. Politici lijken het een beetje te hebben gehad met gelijke behandeling. Een eigen agenda misschien:  christenen willen niet gedwongen worden om vrouwen of homo’s gelijke rechten te geven,  en rechtse partijen denken dat vooral moslims maar profiteren van anti-discriminatiewetgeving. De SP ziet een kans om Brussel buiten de deur te houden. En de regering komt het niet slecht uit, zoveel terughoudendheid. Kan ze zelf ook gaan tegenhangen bij de onderhandelingen onder het mom: mijn parlement vreet het niet. In plaats van voorop te moeten lopen en een lans te breken voor een maximale bescherming tegen discriminatie.
Wat een kentering. Artikel 13 van het EG- verdrag geeft de Raad de bevoegdheid om maatregelen te nemen om discriminatie te bestrijden. Op basis daarvan zijn in het verleden al richtlijnen aangenomen die discriminatie op grond van ras en geslacht verbiedt. Discriminatie op andere gronden is op het gebied van arbeid verboden. Bij al deze wetgeving was de toon in Nederland positief en trots, want gelijke behandeling en gelijke rechten, dat is het fundament van onze beschaving.  Men was het roerend eens dat bij uitstek Europa ervoor kon zorgen dat burgers, waar ook in Europa, beschermd werden tegen discriminatie. Bij de toetreding van de nieuwe lidstaten heeft de Commissie hun wetgeving en praktijk ook kritisch beoordeeld op naleving van deze richtlijnen. En in het Handvest voor de Grondrechten zijn 21 discriminatiegronden verboden verklaard. Daarmee kwam Europa weer een stukje meer in dienst van de burger en zijn rechten te staan.
En nu komt het sluitstuk van de antidiscriminatiewetgeving: een richtlijn die discriminatie ook buiten arbeidsverhoudingen regelt. Maar te laat blijkbaar:  het sentiment lijkt te zijn gekeerd.  Kritische vragen: gaan mensen hiermee rechten opbouwen? Wat betekent het voor de uitvoeringslasten? Wordt de regelgeving en rapportageplicht niet te verstikkend? Natuurlijk zijn die vragen legitiem, je moet de effecten kunnen overzien van wetgeving voordat je ermee instemt. Maar de antwoorden moeten niet  bepalen of Europa wel anti-discriminatiewetgeving mag maken.
Als Europa ergens voor staat, is het diversiteit van geschiedenis, culturen, opvattingen, politieke systemen. Een verenigd Europa geeft meer slagkracht, zonder dat alle volken en landen hun kleur verliezen. Zo ook zijn inwoners: een bonte verzameling, maar allemaal gelijk. Gelijkwaardigheid en vrijheid zijn vitale pijlers van de Europese Unie. Het is geen overbodige luxe: homo’s hebben het reuze moeilijk in Polen of Hongarije, gehandicapten kunnen ook lang niet overal meedoen.  Hier kan Europa zijn kracht laten zien: onwillige lidstaten zullen toch hetzelfde beschermingsniveau moeten bieden.
Het heeft iets hypocriets. Vrouwen en homo’s worden voor de gelegenheid graag van stal gehaald om de westerse superioriteit te bewijzen. Maar hen wettelijke bescherming bieden, dat is blijkbaar een stapje te ver. Wat is er gebeurd? Is het de invloed van de neoconservatieven uit de VS? Is het angst voor gelijke rechten voor groepen (lees moslims) die niet gelijkwaardig gevonden worden?

Hoe dan ook, de teneur lijkt: het is mooi geweest, genoeg is genoeg. Brussel: terug in je hok, wij bepalen zelf wel hoe we onze ‘anderen’ behandelen. Door met de rug naar Brussel te gaan staan, wenden we ons ook af van mensen die elders in Europa graag tegen discriminatie beschermd willen worden. Maar dat belang lijkt niet zwaar te wegen in het parlement. Dat moeten ze zelf maar uitzoeken. Het COC gaat de richtlijn als inzet nemen bij de Europese verkiezingen. Mooi, dat dwingt de partijen om kleur te bekennen, of hun gedrag aan te passen. Wij durven het wel aan. Onze eigen Kathalijne is nota bene  voor het Europees Parlement rapporteur geworden voor deze richtlijn. Voor deze keer ben ik stiekem blij dat de invloed van de Kamer op de richtlijn niet bar veel  zal voorstellen. Dus Kathalijne, zet ‘m op en trek het recht!

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

Inburgeren in het buitenland, naar Nederlands recept

Tineke Strik - 27 juni 2008, 17:45

Inburgeren in het buitenland, kan dat taalkundig gesproken wel? Ik weet niet of een taalpurist zich daarover ooit heeft uitgesproken. Maar of het moreel en juridisch wel kan, daar is in ieder geval echt te weinig over nagedacht.
Wat is inburgeren in het buitenland eigenlijk? Sinds twee jaar moet een migrant van buiten de Europese Unie die zich in Nederland bij zijn gezin wil vestigen, eerst in eigen land slagen voor zijn integratie in Nederland. Kan dat? Jawel, het gaat zo. Het gezinslid uit, noem ’s wat, Georgie gaat naar de Nederlandse ambassade in Tblisi. Daar gaat hij in een computer Nederlandse zinnen inspreken en vragen in het Nederlands beantwoorden over ons unieke landje. Als de computer vindt dat hij geslaagd is, is hij “ingeburgerd in Nederland” en krijgt hij, als hij aan alle andere voorwaarden voldoet, een visum voor Nederland. Nederlands leren met behulp van een dvd in een omgeving waar niemand het spreekt, ga er maar eens aanstaan. (Fijn trouwens voor Sandra Roelofs dat zij zonder een woord Georgisch haar schatje Sakaasvili in de armen kon sluiten.) Gevolg is dat de gezinshereniging lang op zich laat wachten en ouderen, analfabeten of laag opgeleiden misschien de drempel helemaal niet kunnen nemen. Het blijkt ook wel: sinds de invoering van de Wet Inburgering Buitenland is het aantal aanvragen met meer dan de helft gedaald. Alleen hoger opgeleiden komen nu nog binnen. Wat er met de rest gebeurt, lijkt de regering niet te boeien. Of toch? De Wet blijkt een vondst: wat met embryoselectie niet mag, mag gerust met buitenlandse partners: alleen als ze rijk, mooi en slim zijn. 
De Nederlandse vondst is inmiddels enthousiast binnengehaald door de buurlanden, en daarom heb ik deze eis woensdag in het parlement van de Raad van Europa aan de orde gesteld. Mijn amendement met de strekking dat integratievoorwaarden geen obstakel mogen vormen voor het recht op gezinsleven, haalde het praktisch unaniem.

De wet inburgering buitenland discrimineert niet alleen naar sociale afkomst maar ook naar nationaliteit. Burgers van Nieuw-Zeeland, Japan of Zuid-Korea hoeven niet, maar van China, Peru of Georgië moeten wel slagen. Human Rights Watch heeft een tijdje geleden Nederland aan de schandpaal genageld voor deze discriminatie en onredelijke barriere voor het gezinsleven. Ook de Gezinsherenigingsrichtlijn waar Nederland enkele jaren gelden mee heeft ingestemd, staat dit beleid niet toe. Je mag het volgen van een cursus opleggen voor de toelating, maar niet een bepaald kennisniveau eisen. Bovendien moet een lidstaat bij een verzoek tot gezinshereniging alle individuele omstandigheden en belangen meewegen in het besluit. Dat verzuimt Nederland consequent: de computer bepaalt zelfstandig of het gezinslid mag komen.

Op een Europees seminar voor experts in taalonderwijs aan migranten, kreeg mijn kritiek veel bijval. Er was ook veel bezorgdheid, want in veel meer landen zijn nu plannen om dit creatieve idee uit Nederland over te nemen. Deskundigen weten het: hoe meer toegang tot de samenleving (werk, studie, gezinshereniging, stemmen), hoe sneller de integratie verloopt. Maar populistisch beleid hanteert de omgekeerde volgorde: eerst moet de migrant bewijzen dat hij volledig is geïntegreerd, dan pas krijgt hij de rechten.

Ik zal Albayrak confronteren met de uitspraak van de Raad van Europa. Je weet maar nooit. In de campagnetijd had zij bij Premtime gezegd dat de inburgeringseis alleen als ondersteuning diende. Als het een barriere zou blijken te zijn, zou ze de eis willen intrekken. Vandaag schrijft ze in een brief over een “modern migratiebeleid” dat ze de Wib intact laat. Als politici, mensenrechtenorganisaties en deskundigen tegen een muur blijven praten, wat helpt dan nog wel? Natuurlijk, procederen! Dus organisaties en advocaten, zoek een buitenlandse partner (van een klant dus) en ga naar de rechter. Tegen de tijd dat die een uitspraak wil doen, is het Verdrag van Lissabon wel in werking getreden en kan de rechter de zaak voorleggen bij het Hof van Justitie. Alleen een Europese rechter kan een halt toeroepen aan de verbreiding van deze onsmakelijke Verdonkerfenis.
  

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

Parlement: organiseer je macht in Europa

Tineke Strik - 27 mei 2008, 20:04

Morgen houdt de Tweede Kamer een hoorzitting ter voorbereiding op haar behandeling van het Verdrag van Lissabon. Eén vraag staat morgen centraal: moet de Kamer een “behandelingsvoorbehoud” opnemen in de Goedkeuringswet? Dat voorbehoud zorgt ervoor dat de regering pas in Brussel mag instemmen met een wetgevend besluit als ze daarover met de Kamer heeft gesproken. Meer democratische controle dus op de Raad van ministers. Zodat de Kamer niet meer achteraf voor het blok wordt gezet. En zodat burgers van Nederland via de Kamer kunnen meepraten over besluiten die in Brussel worden genomen. Toch het minste dat je kunt doen na het Nee tegen de Grondwet. Niettemin heeft de regering een parlementair voorbehoud afgeraden. Ze houdt de besluitvorming liever aan zichzelf. En bovendien: de Kamer heeft toch haar “Oranje Kaart”? Onlangs publiceerde de NRC een opinie artikel van mij, waarin ik een appreciatie geef van die oranje kaart en een warm pleidooi houd voor meer democratische controle op de besluitvorming in Europa. Náást het Europees Parlement natuurlijk. Dat verdient het EP, dat verdient de EU, en vooral ook haar burgers.

Lees het hele artikel »

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

EU: nu bij de buren langs

Tineke Strik - 23 mei 2008, 10:55

Gelukkig zijn de waarnemersorganisaties gematigd positief met kritische kanttekeningen. Er is nog een hoop te doen om van Georgië een democratie te maken. De Georgiers zelf staan te trappelen, grijp die kans, zo luidt de internationale boodschap.

Mijn waarnemersdag, in teamverband met een Poolse collega, verliep prima met serieuze kiescommissies en nette procedures, totdat we rond vijven een telefoontje kregen. Of we naar een stembureau wilde gaan waar plaatselijke waarnemers werden bedreigd. De sfeer was grimmig. Zwarte auto’s met dito glas stonden stil voor het bureau en scheurden plotseling weg. Binnen vertelden twee leden van een mensenrechtenorganisatie dat ze zojuist bedreigd waren door een groep mannen (sommigen herkend als politieman). Als ze zich niet rustig hielden, zouden ze weggebracht naar een plek waar niemand ze ooit zou vinden. Van de voorzitter van het stembureau, die de hele dag liep te schreeuwen, mochten ze niet eens bewegen of met elkaar praten. We vonden in de stemhokjes instructies om op de partij van Saakashvili te stemmen. De burgemeester van het dorp, eveneens van de regeringspartij, had de gedaante van plaatselijke waarnemer maar deelde (dus) de lakens uit. We vonden aanwijzingen voor dubbele stemmers. En tijdens het tellen, waar normaal het lokaal gesloten is tot het eind van de telling, liepen mensen druk in en uit naar het kantoor van de nationale partij, dat zich in dezelfde gang bleek te bevinden. Kortom, een stemlokaal van de nationale partij waar kritische blikken op haat konden rekenen. Dit bleek één van de zeldzame bureaus waar men nog meende met intimidatie te moeten winnen. En waarom?

De nationale partij heeft overtuigend gewonnen. Georgiërs hebben duidelijk gekozen voor ontwikkeling en aansluiting bij Europa. Maar vrije verkiezingen beginnen natuurlijk veel eerder dan de dag van de stemming zelf. De campagne was verre van gelijkwaardig, en velen ervaren angst om zich kritisch te uiten. Een democratie in de knop, die alleen kan ontluiken als de president de burgers serieus neemt, vrijheid van meningsuiting waarborgt en de rechtsstaat uitbouwt.
Dit is hét moment voor de Europese Unie om met zijn Europees Nabuurschapsbeleid niet alleen samen te werken op regeringsniveau, maar in alle vezels van de Georgische samenleving te investeren. Die snakt naar democratisering “van onderop”. Er zijn sterke NGO’s, die vormen een prima ingang, ook om alle burgers te bereiken. Oppositiepartijen kunnen steun gebruiken, ook in het dragen van verantwoordelijkheid. Deze kans om het hervormingsproces zo breed mogelijk te steunen, mag Europa niet laten liggen.    

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

Georgie: de ultieme test in democratie

Tineke Strik - 19 mei 2008, 20:12

Tbilisi: Ik ben hier met zo’n twintig andere waarnemers van de Raad van Europa voor de verkiezingen van woensdag. Een knus clubje: de OVSE heeft 380 waarnemers opgetrommeld. Het spant erom woensdag: heeft Saakashvili nog iets over van het krediet van de rozenrevolutie, of gaat hij er nu zelf een ontketenen, gericht tegen zijn persoon? Dat ie wint lijdt nauwelijks twijfel, maar de vraag is of het als een eerlijke overwinning zal worden bestempeld. Hij geeft wel aanleiding voor wantrouwen: hij geeft zichzelf en zijn partij veel macht, lijkt bereid bestuurders te ontslaan van regio’s die te weinig stemmen voor hem opleveren, en zet overheidsmiddelen zonder scrupules in voor zijn campagne. In januari kreeg hij 53% van de stemmen bij de presidentsverkiezingen. Hoewel de OVSE de persconferentie opende met de uitroep: “een triomf voor de democratie van Georgie”, bleek al snel dat er helemaal geen reden was voor feest: op talloze punten hadden Saakashvili en zijn partij de regels voor eerlijke verkiezingen geschonden. 

Hij beloofde beterschap na zijn herverkiezing, maar het tegendeel leek te gebeuren. Saakashvili toonde juist meer dedain voor de oppositie en vergrootte het aantal meerderheidszetels ten koste van de evenredigheidszetels (die meestal gunstig uitpakken voor oppositiepartijen). Zijn machtspositie brengt iedereen in een afhankelijke positie van hem: iemand die hem niet gunstig gezind is, vliegt al gauw de laan uit.

Tegelijkertijd is ook Saakashvili veel gelegen aan een positief oordeel van de waarnemers: alleen dan zal de NAVO Georgie welwillend tegemoet kunnen treden. Of voelt hij zich al zeker van een positief stempel? Weet hij dat de belangen van de OVSE of de VS bij een stabiel Georgie groter zijn dan bij een democratisch Georgie? Dat een zekere energieleverantie in de toekomst belangrijker is dan universele toepassing van de democratische beginselen? Nou nou, moet dat nou zo cynisch? Feit is dat veel mensen in Georgie inmiddels een scepsis  hebben ontwikkeld, naar het Westen in het algemeen en de VS in het bijzonder. Dat het Westen met twee maten meet, dat ze democratie in Georgie minder belangrijk vinden dan democratie ” thuis”.  Dat de OVSE in januari het verkiezingsproces onmiddellijk in zijn armen sloot terwijl veel burgers getuige waren van intimidatie en fraude, heeft de reputatie van internationale waarnemers veel schade berokkend. Uit peilingen blijkt dat ook nu de meeste Georgiers niet geloven dat de verkiezingen eerlijk zullen verlopen. Voor iedereen staat er woensdag dus veel op het spel: de democratie voor Georgiers, de (duurzame) machtspositie van Saakashvili en de geloofwaardigheid van het Westen.  

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

dadendrang in de senaat

Tineke Strik - 3 april 2008, 20:59

Terwijl dinsdag de scheldkanonnades door de Kamer vlogen, ondanks vakkundige pogingen tot vredesbemiddeling door Femke, verlegde de Senaat bedaard de loop der wetten en beleidsregels. Iemand moet het doen.
Allereerst stemde een curieuze gelegenheidscoalitie de Wet op de Kansspelen af. Regeringspartij ChristenUnie was natuurlijk nooit te porren geweest voor de wet, maar de regeringspartijen rekenden op een ruime meerderheid. Zoals dat in de Tweede Kamer het geval was. De wet zou, bij wijze van proef, gokken op internet legaal maken, maar alleen het gokken bij Holland Casino (ik ben toch zeker niet gek, hoor je de staat denken). Dat bedrijf had de senatoren dan ook helemaal suf gestalkt, wat weinig sympathie voor de zaak opleverde. Maar goed, VVD en SP trokken gebroederlijk op: VVD vanwege bezwaar tegen de monopoliepositie, SP vanwege het gevaar van meer gokverslaving. GroenLinks gaf de doorslag: wij stemden tegen omdat je niet een wet als proefballon moet inzetten. Ga maar eerst met een proefproject ondervinden wat het legaliseren van gokken doet met de verslavingspercentages. Dit was wet nummer twee die ik onverwacht heb zien sneuvelen in de Eerste Kamer in mijn korte loopbaan als senator. Maar daarmee was de dadendrang van de GroenLinks senatoren nog niet gestild. Mijn eerste toezegging in het vluchtelingendebat moest toen nog komen!

Lees het hele artikel »

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

Geheime detentieplaatsen? Wie zegt dat?

Tineke Strik - 7 februari 2008, 10:50

Nog even over de Raad van Europa als geweten: ik had in mijn vorige log wel over de Parlementaire Assemblee. Het Comité van Ministers is natuurlijk weer een ander verhaal. Dat behandelde onlangs een geruchtmakende resolutie van de Assemblee over geheime detentieplaatsen in Europa. Al in 2006 had het parlement het Comité opgeroepen in actie te komen tegen geheime detenties en onrechtmatige overdracht van gevangenen door landen van de Raad van Europa. Er waren concrete aanwijzingen dat landen samenwerkten met de VS om verdachten van terrorisme zonder proces of controle te detineren of over te dragen naar de VS. Zo “verdwenen” mensen, en liepen ze grote kans op marteling. Vandaag laat het Witte Huis nog weten waterboarding (iemand de sensatie bezorgen dat hij verdrinkt) bij verdachten van terrorisme geen probleem te vinden. Niet alleen individuele landen, zoals Polen en Roemenië werkten mee, maar ook de NAVO zou betrokken zijn bij de medewerking. De CIA vloog 1245 geheime vluchten door het Europees luchtruim, veel landen dienden als tussenlandingsplaats (Duitsland 336 keer). Maar de Europese regeringen ontkenden elke betrokkenheid. De secretaris generaal van de Raad van Europa deed aanbevelingen, onder andere om de controle op veiligheidsdiensten te vergroten, maar de ministers bewogen niet. In maart 2007 rapporteerde een toezichthoudend comité van de Raad van Europa over geheime detentiefaciliteiten in Tsjetsjenië. De ministers bleven stil. Zomer 2007 drong de Assemblee er bij de ministers opnieuw aan om eindelijk eens te reageren.

Lees het hele artikel »

[Gepost in Uit de Eerste Kamer] [Permalink]

« Oudere blogposts -