Hoe is het in godsnaam mogelijk???

Femke Halsema - 24 januari 2008, 14:08

Op dinsdagmiddag komt er een mail binnen. Dinand Woesthoff, zanger van Kane, zoekt vanuit de VS met spoed contact. Of ik hem wil bellen. Omdat ik niet elke dag word benaderd door een popster die ik alleen van TV ken, bel ik nieuwsgierig.
Hij klinkt verontwaardigd. Hij heeft een BBC-documentaire gezien over een kindertehuis in Bulgarije en hij vindt dat er politieke aandacht aan moet worden besteed. Ik beloof hem te kijken en hem te laten weten wat ik kan doen.
In mijn achterhoofd heb ik de vele reportages die na de val van de muur in Roemenië werden gemaakt en ik stel me in op vergelijkbare ellende.

Het is schandalig om te zeggen maar halverwege de anderhalf uur durende documentaire van Kate Blewett dacht ik: ‘was het maar zoals in Roemenië’.

‘Bulgaria’s abandoned children’ tart elke beschrijving.

Neem bijvoorbeeld Vasky, een 13-jarig meisje. Ooit kwam zij binnen als een redelijk gezonde peuter. Nu kan zij niet meer lopen, niet praten, ze ziet eruit als een skelet en haar botten breken door ondervoeding. Het enige wat zij de hele dag doet is haar bovenlichaam wiegen. Of het kleine jongetje dat altijd in bed ligt. Een duim is geamputeerd omdat hij er teveel op zoog en er gangreen ontstond. Binnenkort volgt waarschijnlijk de andere.

Kijk zelf maar >>

Dit zijn geen kinderen die bij hun geboorte al zwaar lichamelijk of geestelijk gehandicapt waren. Dit waren gezonde kinderen, soms met een kleinere handicap, die door opzettelijke verwaarlozing en mishandeling gek en ziek worden gemaakt. De staf van het tehuis sleurt kinderen aan een arm en een been naar het bad, propt de dagelijkse pap in hun mond en laat ze de hele dag op hun plastic stoeltje bij hun bed zitten. Nooit worden ze aangehaald of getroost, geslagen worden ze wel. Zoals een medewerker van het tehuis zelf zegt: de kinderen worden behandeld als ‘waardeloze objecten’. Of wat dacht je van de directeur die als enige wens een nieuwe computer heeft en over zichzelf zegt: ‘ik heb alleen medelijden met mezelf. Ik ben een goede directeur maar mijn staf schiet tekort.’

En wat het nog erger maakt. Dit is niet Roemenië dat zich net heeft bevrijd uit de misdadige klauwen van Ceaucescu. Dit is Bulgarije: een democratisch land en een gerespecteerd lid van de Europese Unie. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat in de Europese Unie kinderen zo behandeld worden? En hoe is het mogelijk dat in Bulgarije 1 op de 50 kinderen (dat is meer dan waar ook in de EU) in vergelijkbare tehuizen zit?

Wat kunnen we doen? Teken de petitie!
Vandaag heeft mijn collega-kamerlid Mariko Peters de staatssecretaris van Buitenlandse Zaken (Frans Timmermans) gevraagd in gesprek te treden met de Bulgaarse regering. Hij heeft dit inmiddels toegezegd. Volgende week zal Joost Lagendijk praten met de Eurocommissaris die de nieuwe EU-lidstaten begeleidt.

Misschien moet Bulgarije geholpen worden om een einde te maken aan deze gruwelijke misstanden met financiële hulp. Maar misschien moet ook gedreigd worden dat de EU-subsidies worden opgeschort zo lang Bulgarije haar meest kwetsbare kinderen onmenselijk behandelt.

In Engeland leidde de vertoning van de film in september 2007 tot grote publieke verontwaardiging en duizenden handtekeningen. Dat voorbeeld kunnen we volgen. Het is een cliché maar waar: politici lopen harder als de publieke druk groter is. Als je dit gelezen hebt (en je hebt de documentaire gezien), plaats dan hier je handtekening om Bulgarije en de Europese Unie te laten weten dat je dit niet accepteert.

[Gepost in Van Femkes weblog] [Permalink]